Dr inż. Krzysztof Bajer-

 w latach 2000-2001był zatrudniony w  ,,FAM” S.A. w Chełmnie na stanowisku technologa. Jest absolwentem studiów doktoranckich na Wydziale Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. wybitnym specjalistą w dziedzinie inżynierii materiałów polimerowych, od wielu lat aktywnie działającym na rzecz rozwoju polskiej nauki, techniki oraz przemysłu przetwórstwa tworzyw sztucznych. Jego działalność naukowa, badawczo-rozwojowa i organizacyjna w znaczący sposób przyczynia się do wdrażania innowacyjnych technologii w gospodarce oraz wzmacniania współpracy pomiędzy środowiskiem naukowym i przemysłem.

  Od 2006 roku związany jest z Instytutem Inżynierii Materiałów Polimerowych 
i Barwników w Toruniu (obecnie Sieć Badawcza Łukasiewicz – IMPIB), gdzie pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji, m.in. asystenta dyrektora, zastępcy dyrektora ds. badawczych, p.o. dyrektora Instytutu, kierownika zakładu badawczego oraz dyrektora oddziału. Obecnie kieruje zespołem badawczym jako lider grupy badawczej. Jego wieloletnia działalność w Instytucie przyczyniła się do rozwoju zaplecza badawczo-rozwojowego oraz wzrostu znaczenia jednostki we współpracy z przemysłem.

Dorobek naukowy dr. inż. Krzysztofa Bajera obejmuje ponad 50 publikacji naukowych 
w renomowanych czasopismach krajowych i międzynarodowych, monografie oraz rozdziały w książkach naukowych. Prace te dotyczą przede wszystkim biodegradacji i modyfikacji materiałów polimerowych, przetwórstwa tworzyw sztucznych, kompozytów polimerowych oraz technologii przyjaznych środowisku. Publikacje jego  są szeroko cytowane w literaturze naukowej, a jego dorobek potwierdza znaczący wkład w rozwój współczesnej wiedzy w obszarze materiałów polimerowych.

Istotnym elementem działalności dr. inż. Krzysztofa Bajera jest aktywność w zakresie realizacji projektów badawczo-rozwojowych. Był on kierownikiem lub wykonawcą licznych projektów finansowanych ze środków krajowych i europejskich, w tym programów ramowych UE oraz programów Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Projekty te dotyczyły m.in. opracowania biodegradowalnych materiałów opakowaniowych, technologii przetwarzania polimerów, recyklingu odpadów tworzywowych oraz nowych kompozytów polimerowych. Wiele z tych prac zakończyło się wdrożeniami przemysłowymi.

Dr inż. Krzysztof Bajer posiada także znaczący dorobek patentowy obejmujący liczne patenty i zgłoszenia patentowe dotyczące technologii wytwarzania materiałów polimerowych, urządzeń do ich przetwarzania oraz innowacyjnych kompozytów biodegradowalnych. Rozwiązania te znajdują zastosowanie w praktyce przemysłowej i przyczyniają się do zwiększania konkurencyjności polskiego sektora przetwórstwa tworzyw sztucznych.

Szczególnie ważnym aspektem działalności dr. inż. Krzysztofa Bajera jest jego aktywność wdrożeniowa. Brał udział w opracowaniu i implementacji wielu technologii produkcyjnych, m.in. linii technologicznych do wytłaczania tworzyw termoplastycznych, technologii produkcji filamentów do druku 3D czy materiałów polimerowych stosowanych w przemyśle. Wdrożenia te zostały zrealizowane we współpracy z przedsiębiorstwami i przyniosły wymierne efekty gospodarcze.

Dr inż. Krzysztof Bajer aktywnie uczestniczy również w życiu środowiska naukowo-technicznego. Od 2006 roku jest członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich, a od 2018 roku członkiem Zarządu Oddziału SIMP w Toruniu. Angażuje się w działalność ekspercką, popularyzację wiedzy technicznej oraz współpracę z organizacjami branżowymi. Pełni także funkcje w gremiach doradczych i eksperckich związanych z rozwojem przemysłu tworzyw sztucznych.

Za swoją działalność naukową, techniczną i organizacyjną był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany, m.in. medalami i odznaczeniami SIMP oraz nagrodami za osiągnięcia techniczne i innowacyjne rozwiązania wdrożone w przemyśle.

Dr inż. Krzysztof Bajer jest osobą o wysokich walorach etycznych i moralnych, cenionym specjalistą, a zarazem aktywnym popularyzatorem wiedzy technicznej. Jego wieloletnia praca na rzecz rozwoju innowacyjnych technologii, liczne osiągnięcia naukowe, wdrożeniowe oraz zaangażowanie w działalność organizacji technicznych stanowią istotny wkład w rozwój polskiego przemysłu.

 Mgr inż. Jerzy Dora

w  1982 roku  ukończył Wydział Elektroniki Politechniki Wrocławskiej. Od 1983 roku prowadzi własną działalność gospodarczą w dziedzinie projektowania i wytwarzania elektronicznej aparatury badawczej. Od początku swojej kariery zawodowej współpracuje z sektorem zbrojeniowym. Współpracuje przy projektowaniu urządzeń wytwarzanych przez następujące podmioty: Wojskowe Zakłady Łączności Nr 2 S.A. w Czernicy, PIT Radwar S.A. oddział we Wrocławiu (dawna Unitra Dolam), Radiotechnika Marketing Sp. z o.o. Można śmiało powiedzieć, że stosowane w Siłach Zbrojnych RP, dostarczone przez krajowy przemysł zbrojeniowy urządzenia, posiadają układy zasilania, których głównym konstruktorem lub członkiem zespołu konstrukcyjnego był Jerzy Dora. 

            W latach 1986 do 2000 Jerzy Dora uczestniczył w pracach zespołów konstrukcyjnych NASA i obecnie użytkowane przez USA statki kosmiczne mają szereg rozwiązań, których konstruktorem jest Jerzy Dora. W 1997 roku opatentował zasilacz rezonansowy, który stosowany jest w budowie statków kosmicznych, budowanych przez NASA i Europejską Agencję Kosmiczną (ESA). Co istotne wszystkie te urządzenia są wytwarzane w Polsce, przez krajowy przemysł oraz ośrodki badawcze i naukowe.

            Jerzy Dora jest także wynalazcą nanoopatrunków, które są stosowane w transplantologii kończyn. Jest to wynikiem tego, iż jako pierwszy na świecie opracował program do wytworzenia plazmy w próżni. Stosując tą technologię wytwarza nanoopatrunki, które pozwalają skutecznie leczyć rany i zapobiegają powikłaniom przy operacjach transplantologii kończyn. Wytwarzane plastry wykazały także swoją skuteczność podczas leczenia ran powstałych podczas działań wojennych. Obecnie opatrunki są przedmiotem badań zespołów badawczych, powołanych w Siłach Zbrojnych RP, celem ich wdrożenia. 

            W 2006 roku, wspólnie z naukowcami Politechniki Wrocławskiej opracował i opatentował urządzenie do uruchamiania palników plazmowych, które to stanowiło rewolucję technologiczną w tej klasie urządzeń.

            W latach 2022 – 2025 wspólnie z naukowcami Uniwersytetu Gdańskiego oraz Politechniki Wrocławskiej opracował i opatentował „Sposób eradykacji drobnoustrojów chorobotwórczych z powierzchni płaskich”. Jest to nowatorska metoda, która w sposób skuteczny pozwala na zwalczanie zagrożeń powstałych na skutek ataku bronią biologiczną.

            W 2024 roku Jerzy Dora wraz z naukowcami Politechniki Wrocławskiej opatentował „Sposób zgazowania plazmowego osadów ściekowych”. 

            Jerzy Dora jest autorem podręczników i opracowań naukowych w zakresie nauczania przy projektowaniu obwodów drukowanych i układów scalonych. Ponadto jest autorem publikacji naukowych z zakresu teorii budowy i działania ucha ludzkiego, które są podstawą nauczania na Wydziale Medycznym Politechniki Wrocławskiej. Opracowane przez niego materiały dydaktyczne są wysoko ocenianie przez wykładowców uczelni wyższych oraz szkolnictwa średniego. Podręczniki i materiały dydaktyczne, których współautorem jest Jerzy Dora, stanowią ważny element w odbudowie średniego szkolnictwa zawodowego w dziedzinie elektroniki. 

            Jerzy Dora jest uważany za jednego z największych specjalistów na świecie w dziedzinie teorii  technologii plazmy. Jego badania i metody zastosowania plazmy, a w szczególności wytworzenia plazmy w próżni, są podstawą do badań naukowych, które są prowadzone przez czołowe światowe ośrodki naukowe. 

            Jerzy Dora w okresie PRL był działaczem opozycyjnym. Był członkiem Konfederacji Polski Niepodległej i jednym z założycieli, wspólnie z Kornelem Morawieckiem, ruchu Solidarności Walczącej. 

            Od grudnia 2025 roku Jerzy Dora aktywnie uczestniczy w realizacji projektu COP 2. W ramach tego projektu, jest jednym z głównych architektów koncepcji odbudowy biur konstrukcyjnych i projektowych, w oparciu o prawo spółdzielcze. Jerzy Dora aktywnie uczestniczy w tworzeniu zespołów projektowych i produkcyjnych systemów sterowania elektronicznego automatyki przemysłowej.

  Mgr inż. Marek Aleksander Dras –

 W 1971 roku ukończył Politechnikę Wrocławską, specjalność elektroniczna aparatura pomiarowa. Posiada także Dyplom ukończenia 2-letniego kursu zarządzania afiliowanego przez Harvard Business School

Obecnie jest Prezesem Radiotechniki Marketing Sp. z o.o. w Pietrzykowicach .Do jego najważniejszych osiągnięć w działalności zawodowej należy zaliczyć skonstruowanie i nadzór nad opracowywaniem i wdrożeniem kilkunastu  przyrządów pomiarowych w Radiotechnice oraz uzyskanie z Urzędu Patentowego ponad 30 patentów na rozwiązania techniczne, na których była przez wiele lat oparta seryjna produkcja w/w przyrządów pomiarowych w Radiotechnice w latach 1974-1998.  Ponadto na swym koncie ma  współudział w konstruowaniu i nadzór nad opracowywaniem i wdrożeniem do produkcji w Radiotechnice Marketing Sp. z o.o. elektronicznych urządzeń techniki wojskowej, dzięki którym Radiotechnika Marketing stała pionierem w zakresie wojskowych sieci komputerowych w Polsce. I w opracowaniu wraz ze specjalistami łącznościowcami i informatykami z Śląskiego Okręgu Wojskowego pierwszej w Wojsku Polskim Polowej Aparatowni Komputerowej PAK 2000, na której rozwiązania techniczne uzyskano patent z Urzędu Patentowego RP.

 Brał udział w konstruowaniu i tworzeniu oprogramowania do urządzenia zabezpieczającego dostęp do sieci komputerów, które było pierwszym urządzeniem w Polsce do podpisu elektronicznego. W latach  2008 – 2012 nadzorował realizację  grantu NCBiR pt. ”Opracowanie technologii i demonstratora zabezpieczenia systemów teleinformatycznych służb porządku publicznego w aspekcie narażenia na terrorystyczne działania silnych impulsów elektromagnetycznych”; numer projektu NCBiR 0R00006311, koordynowanego przez WAT ,PBR/523/2010/WAT.

            Mgr inż. Marek Aleksander Dras nadzorował również badania in-situ kompatybilności elektromagnetycznej czołgu dla Malezji PT-91M oraz mające na celu zapewnienie kompatybilności elektromagnetycznej na zlecenie Bumar Łabędy S.A.. Warto podkreślić, że Radiotechnika Marketing była pionierem w kwestiach zapewnienia kompatybilności elektromagnetycznej urządzeń, a przede wszystkim pojazdów w kraju w przemyśle zbrojeniowym. Poza tym od 2024 roku uczestniczy  w zaprojektowaniu i wyprodukowaniu pierwszego agregatu prądotwórczego APU01 stosowanego w AHS KRAB. Od tego czasu Radiotechnika systematycznie rozwija gamę tych produktów, które znajdują zastosowanie we wszystkich kluczowych pojazdach wojskowych polskiego przemysłu. System APU03 zastosowany w nowym transporterze opancerzonym Borsuk to stworzony przez kierowaną przez niego firmę  w 2021 r. sterowany procesorowo agregat z automatyką odciążającą użytkownika wraz z możliwością integracji z systemami informatycznymi na pojeździe. 

          Mgr inż. Marek Aleksander Dras jest laureatem ogólnopolskiego konkursu „Mistrz racjonalizacji przemysłu” na najlepsze rezultaty działalności wynalazczej w przemyśle w roku 1988 ogłoszonego przez Ministra Przemysłu. W latach 1983-1993 prowadził działalność jako rzeczoznawca w  Stowarzyszeniu Inżynierów Mechaników Pols

 Prof. dr hab. inż. Piotr Antoni   Dudziński 

Jest zatrudniony na  Politechnice Wrocławskiej. Jego praca doktorska została wyróżniona nagrodą Ministra Edukacji Narodowej. W  1991  uzyskał stopień dra hab. na podstawie rozprawy pt. „Porównanie układów skrętu w pojazdach terenowych na podwoziu kołowym”. W latach  1977-1995 adiunkt w Instytucie Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn Politechniki Wrocławskiej. W  2004 – uzyskał  tytuł profesora  nauk technicznych..

 Od 2014 do końca 2019 roku kierownik Katedry Inżynierii Maszyn Roboczych i Pojazdów Przemysłowych. Od 2015 roku  przewodniczący Sekcji Głównej Maszyn Roboczych Ciężkich Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich. Jest także członkiem szeregu innych towarzystw naukowych,, komitetów naukowych konferencji i redakcji czasopism naukowych. Jego kreatywna działalność naukowa, zorientowana na realizację innowacyjnej strategii w nauce, zaowocowała powstaniem szkoły naukowej w obszarze maszyn i pojazdów off-road, zbudowanej na fundamencie tradycji sięgającej Politechniki Lwowskiej z uwzględnieniem inspiracji fascynującymi pracami Wielkiego Polaka, twórcy układu jezdnego pojazdu księżycowego zastosowanego w misjach księżycowych Apollo 15, 16 i 17, prof. M.G. Bekkera. 

Prof. dr hab. inż. Piotr Antoni Dudziński  jest autorem kilkaset autorskich i współautorskich publikacji krajowych i zagranicznych, w tym w prestiżowych wydawnictwach, takich  jak  Journal of Terramechanics, Archives of Civil and Mechanical Engineering czy Soil and Tillage Research, Napisał i wydał kilka  monografii, w tym książkę pt.„Lenksysteme für Nutzfahrzeuge“ Springer Verlag, Berlin Heidelberg 2005. Kolejne jego dwie książki są w przygotowaniu do druku w USA. Jest promotorem 12 obronionych prac doktorskich (11 wyróżniono), w tym doktorantów z Niemiec. Ponadto jest autorem  60 patentów i zgłoszeń patentowych, w tym 10 międzynarodowych (Niemcy, Wielka Brytania, Francja, Włochy, USA i Japonia). 

Udekorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem za Długoletnią Służbę, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej i  Odznaką SIMP im. prof. Henryka Mierzejewskiego za wybitne osiągnięcia inżynierskie. Ponadto otrzymał indywidualną Nagrodę Prezesa Rady Ministrów za wybitne osiągnięcie naukowe oraz  zespołową Nagroda Ministra Nauki za międzynarodowe osiągnięcia wynalazcze  i zespołową Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za udział w opracowaniu nowej generacji układu jezdnego pojazdu z gąsienicami elastomerowymi. W 2012 roku otrzymał Złoty Medal za wynalazek „Układ jezdny o adaptacyjnej strukturze i zwiększonej mobilności” na 61. Międzynarodowych Targach Wynalazczości, Badań Naukowych i Nowych Technik BRUSSELS INNOVA .  W 2014 roku otrzymał  Złoty Medal na Międzynarodowym Salonie Innowacji w Genewie za wdrożony wynalazek: „Systeme pour la prediction experimentale d’interaction dynamique”, a w 2019 roku przyznano mu .Złoty Medal z Wyróżnieniem na Światowej Wystawie Wynalazczości, Badań i Nowych Technologii w Walencji za wdrożony wynalazek „Innovative system for monitoring the tip over stability of mobile ecxavating machines on a tracked undercarriage”.  Został także   Dolnośląskim Mistrzem Techniki oraz Mistrzem Zagłębia Miedziowego

  Dr inż. Piotr Adam Grochal 

Absolwent Wydziału Elektrycznego oraz Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej. W roku 1993 stypendysta Deutscher Akademischer Austauschdienst (DAAD-Niemieckiej Centrali Wymiany Akademickiej. Tytuł doktora nauk technicznych otrzymał w roku 1996 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Jest autorem i współautorem kilkudziesięciu publikacji naukowych i popularnonaukowych z dziedziny energoelektroniki i elektrotechniki.

Jest współtwórcą oraz twórcą kilkunastu patentów i wzorów użytkowych .

Od 30 lat prowadzi firmę Benning Power Electronics Spółka z o.o., której jest prezesem. Benning Power Electronics Sp. z o.o. to  przedsiębiorstwo z branży elektrotechnicznej, specjalizujące się w projektowaniu i produkcji nowoczesnych systemów zasilania oraz urządzeń do przetwarzania i magazynowania energii elektrycznej. Przedsiębiorstwo rozwinęło się w jednego z uznanych producentów systemów zasilania stosowanych w wielu gałęziach gospodarki na całym świecie. Oferta firmy obejmuje szeroki zakres rozwiązań energetycznych, takich jak systemy zasilania AC i DC, zasilacze bezprzerwowe UPS, prostowniki, inwertery, konwertery DC-DC oraz urządzenia do ładowania baterii trakcyjnych i magazynowania energii. Produkty te wykorzystywane są w sektorach wymagających wysokiej niezawodności , m.in. w telekomunikacji, przemyśle, energetyce, informatyce, logistyce czy medycynie. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu oraz ciągłemu rozwojowi technologii firma zdobyła pozycję jednego z ważnych dostawców rozwiązań z zakresu zasilania gwarantowanego i infrastruktury energetycznej. 

Istotnym elementem działalności przedsiębiorstwa jest także rozwój struktur produkcyjnych i logistycznych w Europie, w tym w Polsce. BPE działający od 1995r. lat, odpowiada za produkcję, montaż oraz wdrażanie systemów zasilania dla różnych sektorów gospodarki. Benning jest znany na  świecie jako producent sprzętu dla branży telekomunikacyjnej, przemysłu, branży medycznej,  teleinformatycznej, a także dla wojska. 

Podstawową działalnością firmy BPE były dostawy sprzętu energoelektronicznego dla krajowej telekomunikacji. Firma realizowała dostawy urządzeń dla telekomunikacji wojskowej jak i doposażała w sprzęt zasilający czołgi Leopard. 

W okresie ostatnich trzydziestu lat firma z krajowego producenta sprzętu energoelektronicznego stała się również eksporterem. W tym okresie jej obrót wzrósł kilkunastokrotnie. Rozwój działalności w kraju został wzmocniony poprzez budowę nowej hali produkcyjnej, która została otwarta w 2025r. i zwiększyła możliwości wytwórcze oraz pozwoliła na dalsze rozszerzenie zakresu realizowanych projektów. Inwestycja ta stanowi ważny krok w rozwoju firmy oraz potwierdza rosnące znaczenie polskiego oddziału w strukturze całej grupy. Firma uzyskała szereg nagród i wyróżnień biznesowych .              

Piotr Grochal Jest współzałożycielem i członkiem Polskiej Izby Producentów Urządzeń i Usług na Rzecz Kolei. Ponadto jest członkiem  następujących organizacji:

–  Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji,

– Polsko-Niemieckiej Izby Przemysłowo-Handlowej,                                                                                           

– Fundacji Wspierania Rozwoju Radiokomunikacji i Technik Multimedialnych, w której   pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Rady Fundacji,

oraz  Stowarzyszenia Elektryków Polskich.

Sponsoruje młodzieżowy klub żeglarski w Rewie. Był również sponsorem publikacji filozoficznych i projektów  o charakterze kulturalnym.

Aktywnie wspierał pomoc dla Ukrainy od 2022 roku.

Włada trzema językami obcymi.

 Płk w st. spocz dr inż.   Michał  Hilczer 

Jest inżynierem mechanikiem o specjalności uzbrojenie klasyczne, absolwentem Wojskowej Akademii Technicznej. W stopniu podporucznika w 1966 roku rozpoczyna służbę w bazie amunicji , w której dokonywany jest końcowy montaż, naprawa lub utylizacja amunicji artyleryjskiej. Po trzech latach przeniesiony do Wojskowego Instytutu Technicznego Uzbrojenia w Zielonce, gdzie do dziś prowadzi badania odbiorcze – laboratoryjne i poligonowe amunicji artyleryjskiej wyprodukowanej przez krajowy przemysł obronny. Przez cały czas pracy w  WITU czynnie współpracował z tym przemysłem, zwłaszcza od momentu uruchomienia produkcji licencyjnej amunicji do granatników RPG-7 i SPG-9.

W 1975 roku ukończył studia drugiego stopnia na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Mechanicznym Technologicznym w Instytucie Organizacji Zarządzania , broniąc pracy pt. „Organizacja systemu oceny amunicji składowanej – ocena laboratoryjna”. 

Uczestniczył w wielu pracach badawczo konstrukcyjnych m.in .w opracowaniu 122mm pocisku przeciwpancernego, kumulacyjnego, bezwirowego do armat z lufami gwintowanymi, pocisków odłamkowo-kumulacyjnych oraz dymnych do granatników. Był aktywnym członkiem zespołu opracowującego granatnik przeciwpancerny jednorazowego użytku RPG-76 „Komar”. Opracowany granatnik został skierowany do produkcji w krajowym przemyśle obronnym Koncepcja optymalnego wykorzystania granatnika do walki z bronią pancerną na bliskich odległościach, zwłaszcza w terenie zurbanizowanym, była przedmiotem jego rozprawy doktorskiej  w Akademii Sztabu Generalnego WP, obronionej w 1987 roku, za co uzyskał stopień doktora nauk wojskowych.

Brał  liczny udział w krajowych i zagranicznych konferencjach naukowych i opublikował wiele artykułów w czasopismach fachowych. Zajmował  stanowisko kierownika Pracowni Amunicji Artyleryjskiej a następnie kierownika Zakładu Uzbrojenia Artyleryjskiego

Dr inż. Michał Hilczer  wybrany na prezesa koła  Stowarzyszenia i Inżynierów i Techników Mechaników Polskich w Wojskowym Instytucie Techniki Uzbrojenia z kolegami podjął udaną próbę pobudzeni działalności simpowskiej. Koło organizuje m.in. coroczne bardzo udane bale inżynierskie . Na balach promowane są własne osiągnięcia inżynierskie w postaci demonstrowanych oryginałów lub makiet sprzętu np. przedwojennego karabinu przeciwpancernego Ur wz. 35 inż. Maroszka, pancerzy reaktywnych prof. Wiśniewskiego, celowników tachometrycznych przeciwlotniczych GP mgr. inż. J. Góry i dr. inż. Pankowskiego, wyrzutni rakietowej „Langusta” prof. J. Figurskiego , systemów wykrywania min techniką podczerwieni prof. W. Świderskiego i in.

 Od 12 lat aktywnie  działa  w Sekcji Techniki Uzbrojenia SIMP.  W 1995 roku w stopniu pułkownika przechodzi do rezerwy. W 2003 roku kończy swoją pracę w Instytucie.

Po rocznej przerwie powraca do pracy jako pracownik cywilny, aby wspomagać utworzenie w Instytucie jednostki certyfikującej wyroby służące bezpieczeństwu i obronności państwa. Jako kierownik jednostki , przeprowadza ją pomyślnie przez audit akredytacyjny. Prowadzi szkolenia w zakładach przemysłu obronnego  wyjaśniając nowe zasady polityki jakości , badań , oceny i certyfikacji wyrobów. 

Przez wiele lat pełnił obowiązki sekretarza redakcji biuletynu naukowego, kwartalnika „Problemy Techniki Uzbrojenia” wydawanego przez Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia od 1960 roku. Kwartalnik  PTU pełni bardzo pozytywną rolę jako forum wymiany poglądów i  doświadczeń, naukowców i praktyków zarówno cywilnych i wojskowych..

 Odznaczany medalami resortowymi oraz Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim OOP. A ponadto  Złotą Honorową Odznaką SIMP.

   Mgr inż. Zygmunt Kołek

Jest wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich, aktywnie działającym na rzecz rozwoju techniki, przemysłu oraz popularyzacji osiągnięć inżynierskich. Jego działalność obejmuje zarówno znaczące osiągnięcia techniczne wdrażane w przemyśle, jak i aktywność organizacyjną oraz popularyzatorską w środowisku inżynierskim.

Do najważniejszych zasług należy wieloletnia działalność w zakresie opracowywania 
i wdrażania innowacyjnych rozwiązań technologicznych w przemyśle chemicznym, energetycznym i hutniczym, w szczególności w obszarze zastosowania tworzyw kompozytowych oraz tworzyw fluorowych w instalacjach przemysłowych. Rozwiązania te były z powodzeniem wdrażane w dużych zakładach przemysłowych w Polsce, przyczyniając się do podniesienia efektywności produkcji, zwiększenia trwałości instalacji oraz poprawy bezpieczeństwa technologicznego i ochrony środowiska.

Potwierdzeniem wysokiego poziomu opracowań technicznych są liczne nagrody Zarządu Głównego SIMP w ogólnopolskim konkursie „Na Najlepsze Osiągnięcie Techniczne Roku”. W latach 2007–2015 zgłoszone i współtworzone przez niego rozwiązania uzyskały wielokrotnie najwyższe wyróżnienia, w tym cztery nagrody I stopnia (2008, 2009, 2011, 2013), dwie nagrody II stopnia (2007, 2012, 2015) oraz nagrodę III stopnia (2014). Wyróżnione osiągnięcia dotyczyły m.in. wdrożeń instalacji i aparatów z tworzyw kompozytowych w przemyśle cynkowym, chemicznym i energetycznym, budowy wielkogabarytowych przewodów kominowych oraz nowoczesnych rozwiązań technologicznych w ochronie środowiska.

Istotnym elementem działalności jest również dorobek wynalazczy, potwierdzony trzema świadectwami autorskimi opatentowanych wynalazków z lat 1978-1983. Wynalazki te dotyczyły technologii materiałowych i procesów produkcyjnych związanych z laminatami poliestrowo-szklanymi oraz instalacjami chemicznymi.

Za działalność techniczną oraz wkład w rozwój ruchu stowarzyszeniowego był wielokrotnie wyróżniany przez Naczelną Organizację Techniczną. Otrzymał m.in. dyplom Rady Wojewódzkiej NOT za szczególne osiągnięcia w rozwoju i umacnianiu ruchu technicznego oraz wyróżnienia za opracowania technologiczne prezentowane podczas Przeglądu Osiągnięć Technicznych.

Znaczącym potwierdzeniem wartości wdrożeń są także liczne nagrody zdobyte w konkursach NOT, takich jak „Przegląd Osiągnięć Technicznych Torunia” oraz „Osiągnięcia w Technice i Ochronie Środowiska”, organizowanych pod patronatem władz samorządowych. W latach 2004-2016 uzyskane zostały wielokrotnie nagrody I i II stopnia za wybitne opracowania 
i wdrożenia techniczne, mające istotne znaczenie dla rozwoju przemysłu oraz ochrony środowiska.

W trakcie swojej działalności w SIMP mgr inż. Zygmunt Kołek  aktywnie promował osiągnięcia techniczne w środowisku inżynierskim, przyczyniając się do popularyzacji wiedzy technicznej oraz prezentowania polskich wdrożeń technologicznych na forum stowarzyszenia i organizacji technicznych. Za działalność w dziedzinie postępu technicznego oraz pracę organizacyjną został również uhonorowany dyplomami uznania Zarządu Głównego SIMP.

Całokształt działalności zawodowej i stowarzyszeniowej mgr inż.  Zygmunta Kołka – obejmujący znaczący dorobek wynalazczy, liczne wdrożenia przemysłowe o dużej skali technicznej, aktywność w środowisku inżynierskim oraz wieloletnią współpracę ze Stowarzyszeniem – stanowi istotny wkład w rozwój polskiego przemysłu, postępu technicznego oraz popularyzację osiągnięć inżynierskich.

Posiadane ordery, odznaczenia, odznaki:

• Srebrna Honorowa Odznaka SIMP     
• Złota Honorowa Odznaka SIMP                      
• Odznaka im. H. Mierzejewskiego
• Członek Honorowy SIMP                     
• Nagroda Państwowa II Stopnia za udział w opracowaniu technologii wdrożeniu do produkcji nowych chemo i termoodpornych tworzyw poliestrowych (1978)
• Nagroda Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie nauki i postępu technicznego( 1983) 
• Odznaka Zasłużony dla Wynalazczości i Racjonalizacji ( 1984)
• Srebrna Odznaka Za Zasługi dla Przemysłu Chemicznego (1986)
• Wyróżnienie w kategorii HIGH-TECH w Plebiscycie Czytelników ,,Przeglądu Technicznego”  o tytuł ZŁOTEGO INŻYNIERA (2010)
• Złota Honorowa Odznaka NOT 28.03.2014 r. nr leg. 16238
•  
• Medal 90-lecia SIMP (2016).

Mgr inż. Piotr Lipka

W 2007 r. został absolwentem Politechniki Warszawskiej na kierunku Automatyka i robotyka. W tym samym roku podjął pracę w CNPEP „RADWAR” S.A. na stanowisku technologa-konstruktora. W latach 2009-2015 był kierownikiem sekcji w BUMAR_ELEKTRONIKA S.A. Od 2015 roku pracuje w skonsolidowanej firmie PIT-RADWAR  S.A. na stanowisku Dyrektora Biura Technologicznego i p.o. Szefa Produkcji. Zarządza  Biurem pod kątem kadrowym, szkoleniowym i rozwojowym. Jest też kierownikiem projektu odpowiedzialnym za rozbudowę potencjału technologiczno – produkcyjnego i serwisowego PIT-RADWAR S.A. do realizacji umów podpisanych przez Spółkę. 

Jego 19 – letni dorobek zawodowy obejmuje udział w opracowaniach i kierowanie zespołami technologicznymi przy opracowywaniu dokumentacji i wdrażaniu do produkcji m. in. takich wyrobów jak:

• 1) WARTA – mobilna, trójwspółrzędna (3D) stacja radiolokacyjna dalekiego zasięgu – 470 km.  Służy do wykrywania i śledzenia obiektów na wysokościach powyżej 30 km. System potrafi określić punkt startu rakiet oraz ich upadku. 
• 2) NAREW – Przeciwlotniczy zestaw rakietowy krótkiego zasięgu 

od 25 km. do 45 km. Służy do zwalczania celów powietrznych – samolotów, śmigłowców, pocisków manewrujących i bezzałogowców.

• 3) RPL – Radar pasywnej lokacji. Polski niewykrywalny system radiolokacyjny, który nie emituje własnych sygnałów, zapewnia ciągłą obserwację do 200 km. 
• 4) SAJNA – wielofunkcyjny radar kierowania ogniem. Służy do wykrywania obiektów latających,  w tym rakiet batalistycznych 
  i pocisków artyleryjskich. 
• 5) PILICA – stacja radiolokacyjna SRL- 97. Mobilny radar krótkiego zasięgu, w systemie PSR-A Pilica, służący do wykrywania obiektów nisko lecących na odległościach umożliwiających skuteczną obronę przeciwlotniczą. 
• 6) P-18PL – stacja radiolokacyjna dalekiego zasięgu. Radar wczesnego ostrzegania do stałej obserwacji dookólnej.
• 7) NDR-3 – Nadbrzeżny dywizjon rakietowy.
• 8) ZDPSR  BYSTRA – stacja radiolokacyjna dostosowana do przerzutu samolotowego, przeznaczona do wykrywania celów dla zestawów krótkiego zasięgu na niskim i średnim pułapie.
• 9) POPRAD – samobieżny przeciwlotniczy zestaw rakietowy. Służy do wykrywania, śledzenia i niszczenia nisko lecących celów przy użyciu rakiet. 
• 10) SAN – system antydronowy, najnowszy i kompleksowy system do wykrywania i zwalczania bezzałogowych statków powietrznych. 
•  
• Mgr inż. Piotr Lipka jest także kierownik projektu odpowiedzialnym za rozbudowę potencjału technologiczno – produkcyjnego i serwisowego PIT-RADWAR S.A. do realizacji umów podpisanych przez Spółkę.  Poza tym bierze udział udział w przygotowaniu koncepcji i planów do realizacji rozbudowy potencjału produkcyjnego w oddziale Firmy w Kobyłce (szczegółowa koncepcja layoutu 

zarówno „Małej Kobyłki”, jak i „Dużej Kobyłki”. Odpowiada za przygotowanie koncepcji wizualizacji Firmy w Kobyłce, budżetowanie inwestycji pod kątem wyposażenia technologicznego), oraz prowadzi projekt przygotowania koncepcji „Kompleksu Lakierniczego” w Kobyłce.

      Ppłk w st. spocz. dr hab. inż. 

     Sławomir Krzysztof Michalak, prof. ITWL

 Absolwent Instytutu Inżynierów Lotnictwa Cywilnego w Rydze w 1984 roku o specjalności techniczna eksploatacja osprzętu lotniczego. 

Po ukończeniu studiów w 1984 roku rozpoczął pracę w Instytucie Technicznym Wojsk Lotniczych, w Zakładzie Osprzętu Lotniczego, przekształconym następnie w Zakład Awioniki, w którym pracuje do chwili obecnej. 

W 1988 roku na własną prośbę wstąpił do zawodowej służby wojskowej i został mianowany na stopień podporucznika.

W 1998 roku obronił pracę doktorską przed Radą Naukową Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych i uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych w dyscyplinie budowa i eksploatacja maszyn, specjalność – diagnostyka maszyn.

W 2000 roku został wyznaczony na stanowisko kierownika Zakładu Radiotechniki Lotniczej (obecnie Zakład Awioniki).

Służbę  wojskową zakończył w 2012 roku w stopniu podpułkownika.

W 2017 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie naukowej budowa i eksploatacja maszyn, nadany uchwałą Rady Naukowej Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych. 

Był wieloletnim członkiem i ekspertem Komisji Badania Wypadków Lotniczych MON, a następnie Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego, W 2010 roku, decyzją Ministra Obrony Narodowej został powołany w skład Komisji badania katastrofy samolotu Tu-154M, zaistniałego w rejonie lotniska Smoleńsk-Północny.

Utworzył i kieruje unikalnym w skali kraju Laboratorium Fonoskopii Lotniczej. Był ekspertem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, Komisji Ewaluacji Nauki, a także członkiem Sekcji Elektromobilności i Transportu Autonomicznego Komitetu Transportu PAN.

Przez ponad 20 lat prowadził zajęcia z przedmiotu Nawigacja lotnicza na Wydziale Transportu Politechniki Warszawskiej.

Dr hab. inż. Sławomir Michalak, prof. ITWL  jest członkiem Rady Naukowej Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych od 1991 r. oraz członkiem Komitetów Naukowych: Międzynarodowej Konferencji „Mechanika w Lotnictwie”; Konferencji Optoelektronicznej; Konferencji „Rola Nawigacji w Transporcie Lotniczym, Morskim i Lądowym”; „Kongresu Lotniczego i Kosmonautycznego”, Konferencji „Inżynieria Ruchu Lotniczego” oraz Rady Programowej Konferencji Bezpieczeństwa i Niezawodności KONBIN.

Dr hab. inż. Sławomir Michalak bierze udział w badaniach techniki lotniczej na rzecz lotnictwa Sił Zbrojnych RP. Jego prace badawcze ukierunkowane są na opracowywanie i badania systemów pilotażowo-nawigacyjnych statków powietrznych, badania systemów zarządzania lotem (FMS) oraz Zintegrowanych Systemów Awionicznych. Rozwija pokładowe systemy łączności, zobrazowania danych i systemy komunikacji człowiek-maszyna (Man-Machine Interface). Realizuje badania diagnostyczne i ekspertyzowe wynikające z problematyki eksploatacji lotniczej techniki wojskowej. Pod jego kierunkiem realizowane są badania i testy wyposażenia pokładowego statków powietrznych i naziemnych systemów zasilania elektroenergetycznego samolotów i śmigłowców. Prowadzi prace naukowo-badawcze i rozwojowe związane z systemami wyposażenia wysokościowo-ratowniczego.

W całej jego działalności naukowo – badawczej w Zakładzie Awioniki w Instytucie Technicznym Wojsk Lotniczych, szczególnie istotnymi osiągnięciami poza działalnością naukowo – badawczą są osiągnięcia wdrożeniowe.Najważniejsze wdrożenia wyrobów wybrane z jego działalności dotyczą:

• opracowania i badań zintegrowanego systemu awionicznego śmigłowca W-3 PL Głuszec oraz samolotu szkolno-bojowego Orlik MPT;
• Zintegrowanego Systemu Łączności śmigłowców;
• naziemnych systemów zasilania elektroenergetycznego i dedykowanych urządzeń diagnostycznych;
• systemów planowania misji oraz zarządzania lotem i nawigacji;
• nahełmowych systemów zobrazowania parametrów lotu SWPL Cyklop;
• Morskich Ubiorów Pilota (zestawów przetrwaniowych MUP-RP).

Wyniki prac naukowo-badawczych prowadzonych pod jego kierunkiem zostały wdrożone do produkcji oraz do eksploatacji w przemyśle i w Siłach Zbrojnych RP.

Za pracę naukowo-badawczą na rzecz Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej był wyróżniany licznymi nagrodami oraz odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Dr hab. inż. Sławomir Michalak jest autorem i współautorem ponad 20 monografii i rozdziałów w monografiach, ponad 40 publikacji naukowych w czasopismach i ponad 80 referatów opublikowanych w materiałach konferencyjnych oraz ponad 500 opracowań wewnętrznych.

Ponadto za duży wkład w rozwój zintegrowanych systemów awionicznych i uzbrojenia oraz wyposażenia wysokościowo-ratowniczego, opracowanych w ramach projektów badawczo-rozwojowych finansowanych przez MON i NCBiR, oraz projektów opracowywanych ze środków ITWL, kierowane przez niego zespoły wyróżniane były licznymi nagrodami.

  Dr inż. Zbigniew Kazimierz Nita 

Inzynier   mechanik, menedżer i nauczyciel akademicki, doktor nauk technicznych.

W latach 1967–1973 studiował na Wydziale Mechaniczno-Technologicznym Politechniki Warszawskiej, następnie rozpoczął pracę dydaktyczną na tej uczelni. W latach 80. obronił doktorat nauk technicznych. Został adiunktem i wicedyrektorem ds. dydaktycznych kolejno w Instytucie Mechaniki i Konstrukcji oraz Instytucie Mechaniki i Poligrafii Politechniki Warszawskiej. Do dziś prowadzi zajęcia ze studentami.

Od 10 kwietnia do 8 grudnia 1997 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Gospodarki, odpowiedzialnego za współpracę naukową, przemysł zbrojeniowy i programy infrastrukturalne. W tym okresie skutecznie i z wielkim zaangażowaniem działał na rzecz umocnienia potencjału polskiego przemysłu obronnego. W latach 2002–2007 był wiceprezesem Grupy Bumar., wspierając procesy konsolidacji polskiego przemysłu obronnego i jego zaplecza badawczego-rozwojowego. Jest jednym z najlepszych znawców potencjału obronnego Polski. Zasiadał też w radach nadzorczych,  m.in. był przewodniczącym Rady Nadzorczej Huty Katowice S.A., przewodniczącym  Rady Nadzorczej Huty Florian S.A. oraz przewodniczącym Rady Nadzorczej Polskich Hut Stali S.A.  przewodniczącym Rady Nadzorczej CNPEP RADWAR  S.A., a ponadto  członkiem Rady Nadzorczej Huty Ferrum S.A., Przemysłowego Centrum Optyki S.A.  Mittal Steel Poland i Ursus S.A. i kierował Polskim Konsorcjum Finansowym.  Pełniąc te funkcje łączył wiedzę naukową z praktyką menadżerską.

.Jest autorem wielu prac naukowo-badawczych na rzecz przemysłu m.in. wykonanie i badanie  partii prototypowej, a także opracowanie dokumentacji konstrukcyjnej różnych rodzajów amunicji kalibru 12,7 mm, 23 mm i 35 mm,a także opracowanie i wykonanie demonstratorów technologii krytycznych elementów do nowej generacji amunicji czołgowej 120 mm. Ponadto opracował  technologię wytwarzania ekologicznych materiałów konstrukcyjnych  kompozytów wolframowych, umożliwiających  wyeliminowanie ołowiu w wybranych  wyrobach

  Dr inż. Anna Rehmus-Forc

 Od 25 lat jest  wykładowcą na uczelni, gdzie wykłada m.in. materiałoznawstwo, obróbkę bezubytkową, diagnostykę, eksploatację i naprawy maszyn. Jest propagatorką rozwoju polskiej myśli technicznej stosującą innowacyjne zasady wspólnych działań na rzecz opracowywania najlepszych rozwiązań, które znalazły zastosowanie w strategicznych konstrukcjach przemysłowych. Pracę zawodową rozpoczęła 15 lipca 1994 roku w ABB Zamech w Elblągu na stanowisku technologa obróbki plastyczne i cieplnej. W 1999 roku rozpoczęła studia doktoranckie na Politechnice Krakowskiej na Wydziale Mechanika i Budowa Maszyn. Tytuł doktora nauk technicznych obroniła 2004 roku. 

Od 1994 do 2005 roku pracowała w zakładzie turbin. Rozwijała swoje umiejętności głównie w zakresie technologii obróbki plastycznej i cieplnej. W tym czasie rozwijała unikalną w Polsce technologię dotyczącą rewitalizacji kadłubów turbin parowych. Opracowywała technologie obróbki cieplnej kadłubów i zaworów turbin parowych, które miały na celu wyhamowanie procesów degradacji odlewów po długotrwałej eksploatacji w warunkach podwyższonej temperatury.

W 2005 roku rozpoczęła pracę w Zakładzie Serwisu turbin parowych. Od tego czasu pracowała nad wdrożeniami nowych technologii, które powodowały wydłużanie żywotności elementów turbin. Innym projektem, w którym brała udział było rozwiązanie problemu ze stacjonarnymi łopatkami pierwszego stopnia części WP, które były zainstalowane w elektrowniach w Bełchatowie i Opolu. Działalność przyczyniła się do wydłużenia resursu turbin, jak również do skrócenia czasu naprawy turbin. 

Na swoim koncie ma około 70 ekspertyz dotyczących remontów diagnostyki i eksploatacji turbin parowych, które pracują w Polsce i za granicą. Ekspertyzy te przyczyniły się do wydłużenia resursów maszyn oraz wyjaśniają przyczyny uszkodzeń części maszyn, co wskazuje drogę do zapobiegania awariom.

Opublikowała  23 artykuły na temat eksploatacji napraw i remontów turbin parowych. Wygłaszała liczne prelekcje i prezentacje dla przemysłu na konferencjach oraz na uczelniach takich jak Politechnika Gdańska, Politechnika Warszawska czy Politechnika Wrocławska.

Od 25 lat jest wykładowcą na Akademii Nauk Stosowanych w Elblągu w Instytucie Politechnicznym. Prowadzi takie przedmioty jak Materiałoznawstwo, Obróbka bezubytkowa,  Stale w Budownictwie oraz Diagnostyka, Eksploatacja i Naprawy Maszyn.

W czasie swojej pracy zawodowej zawsze była propagatorem rozwoju polskiej myśli technicznej i stosowała innowacyjne zasady wspólnych działań na rzecz opracowywania najlepszych rozwiązań.

W pracę społeczną jest zaangażowana od początku pracy zawodowej, gdzie obok tego, że sama się realizuje, wprowadza mnóstwo ciekawych pomysłów wpływających na większe zainteresowanie pracowników przynależnością do organizacji związkowej. Dzięki swojemu osobistemu uporowi i zaangażowaniu nie tylko broniła miejsc pracy, lecz także przyczyniła się do dynamicznego rozwoju swojej firmy..Jako reprezentantka pracowników inżynieryjno-technicznych wielokrotnie uczestniczyła w negocjacjach i uzgodnieniach w interesie pracowników na szczeblu zakładowym, a także wojewódzkim i krajowym. 

Mam na swoim koncie nagrody i wyróżnienia:

1. W 2010 r. – nagroda Rektora Państwowej Wyższej Szkoły zawodowej II stopnia za wyróżniającą pracę dydaktyczną i organizacyjną w roku akademickim 2009/2010.

1. Odznaczenie państwowe – Brązowy Medal za Długoletnią Służbę – 15.10.2012 r.
2. Wyrazy uznania za zaangażowanie w naprawę i wyjaśnienie przyczyn problemów stopni RADAX w Elektrowni Bełchatów w 2016 roku – GE Power.
3. W 2017 r. – nagroda Rektora Państwowej Wyższej Szkoły zawodowej II stopnia za wyróżniającą pracę dydaktyczną i organizacyjną w roku akademickim 2016/2017.
4. W 2018 r. – wyrazy uznania i podziękowania za wdrożenie technologii natryskiwania powłok na ostatnie stopnie części NP. turbin parowych – Dyrektor Zakładu Retrofitów
5. W 2019 r. – wyrazy uznania i podziękowanie za pomoc w organizacji 70-lecia inżynieringu w GE Power – Dyrektor Zakładu Retrofitów.

Jest członkiem Zarządu Krajowego Związku Zawodowego Inżynierów i Techników oraz Przewodniczącą Okręgu Warmińsko-Mazurskiego ZZIT. Za działalność społeczną odznaczona Złotą Odznaką Honorową Związku Zawodowego Inżynierów i Techników.

Jest propagatorką utworzenia drugiego okręgu przemysłowego wzorowanego na COP z okresu międzywojennego. Jako zwolennik dialogu społecznego Anna Rehmus-Forc konsekwentnie opowiadała się za zwiększeniem nakładów państwa na inwestycje, co ma kluczowe znaczenie dla długofalowego rozwoju przemysłu.

Mgr   inż.  Zbigniew Rudowicz 

Jest absolwentem Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej (1971 r.). Za wieloletni dorobek zawodowy oraz związki z uczelnią został uhonorowany „Złotym Dyplomem Politechniki Warszawskiej”. Jest inżynierem praktykiem, który przez całe życie zawodowe rozwijał wiedzę i doświadczenie w przemyśle, szczególnie w obszarze konstrukcji maszyn, utrzymania ruchu oraz nowoczesnych systemów energetycznych i odzysku energii.

W swojej działalności technicznej i badawczo-rozwojowej jest współautorem szeregu innowacyjnych rozwiązań chronionych prawem własności przemysłowej. Do najważniejszych należą patenty:

• PL155960B1 – urządzenie do wwijania taśmy magnetycznej do kaset,
• P.407056 – sposób i system napędu turbiny,
• P.239174 – wałek osiujący z mechaniczno-pneumatycznym systemem blokady osi obrotu,
• P.239175 – wałek osiujący z listwami stałymi.

Jest również współtwórcą wzorów użytkowych, w tym:

• W.115320 – automatyczna prasa odwadniająca,
• W.096327 – zestaw przędzący.
• W.72360   — chwytowe szczęki w pneumatycznych wałach rozprężnych.

Wyniki jego prac badawczych realizowanych we współpracy z Politechniką Warszawską zostały także opublikowane w renomowanych czasopismach naukowych. W artykule opublikowanym w czasopiśmie „Chłodnictwo” (nr 11/2016) przedstawiono analizę czynników niskowrzących stosowanych w procesie rozprężania w cylindrze z tłokiem hydraulicznym. Kolejna publikacja, zamieszczona w międzynarodowym czasopiśmie ENERGY (nr 168/2019), dotyczyła badań nad doborem czynników roboczych w innowacyjnej siłowni energetycznej opartej na zmodyfikowanym organicznym cyklu Rankine’a, opracowanej w Zakładzie Mechanicznym MESTIL.

Istotną częścią dorobku inż. Zbigniewa Rudowicza jest wieloletnia działalność menedżerska. W latach 1996–2024 pełnił funkcję Prezesa Zarządu Zakładu Mechanicznego MESTIL Sp. z o.o. w Gorzowie Wielkopolskim, a obecnie jest Dyrektorem Operacyjnym – Prokurentem spółki. Pod jego kierownictwem przedsiębiorstwo rozwinęło działalność w zakresie projektowania i produkcji zaawansowanych maszyn, urządzeń oraz kompletnych linii technologicznych, realizując projekty przemysłowe i dostarczając  instalacje produkcyjne dla odbiorców w wielu krajach świata.

W okresie zarządzania firmą MESTIL przedsiębiorstwo zdobyło liczne nagrody i wyróżnienia gospodarcze, w tym m.in.:

• 2025 r. – Certyfikat „Gazele Biznesu” (25. edycja konkursu),
• 2024 r. – Certyfikat ESG „Zaangażowany” przyznany przez międzynarodową agencję EcoVadis,
• 2023 r. – Główna Nagroda Gospodarcza Marszałka Województwa Lubuskiego w kategorii średnie przedsiębiorstwo,
• 2023 r. – tytuł Lubuskiego Lidera Innowacji w konkursie Zachodniej Izby Przemysłowo-Handlowej,
• 2019 r. – II miejsce w ogólnopolskim konkursie „Wybitny Eksporter Roku 2019” organizowanym przez Ministra Rozwoju za dynamiczny rozwój eksportu maszyn i linii technologicznych,
• 2019 r. – I miejsce w konkursie Lubuski Lider Innowacji,
• 2019 r. – tytuł Lubuskiego Lidera Biznesu,
• 2019 r. – I miejsce w kategorii „Innowator Roku” w konkursie Navigator Biznesu,
• 2019 r. – II miejsce w ogólnopolskim konkursie SIMP „Na najlepsze osiągnięcie techniczne 2018 r.”,
• 2018 r. – odznaczenie „Zasłużony dla Eksportu RP”,
• 2016 r. – Lubuska Nagroda Specjalna „Rzetelni dla Biznesu”,
• 2012 r. – III miejsce w konkursie Lubuski Lider Biznesu,
• 2012 r. – I miejsce oraz III miejsce w regionalnym i ogólnopolskim konkursie SIMP „Na najlepsze osiągnięcie techniczne 2011 r.”,
• 2011 r. – Certyfikat Lubuskiego Lidera Biznesu,
• 2009 r. – Certyfikat systemu jakości w spawalnictwie PN-EN ISO 3834-3,
• 2008 r. – certyfikat „Przejrzysta Firma”.

Inż. Zbigniew Rudowicz od wielu lat angażuje się także w rozwój środowiska gospodarczego i współpracy przemysłu z nauką. Jest inicjatorem i współtwórcą Lubuskiego Klastra Metalowego, działającego od 30 sierpnia 2008 r. W latach 2008–2013 pełnił funkcję jego prezesa, a obecnie jest wiceprezesem organizacji. Klaster integruje przedsiębiorstwa branży metalowej oraz wspiera współpracę z ośrodkami naukowymi.

Aktywnie działa również w organizacjach gospodarczych i samorządowych, m.in. jako:

• wiceprezes Lubuskiej Organizacji Pracodawców,
• członek Rady Zachodniej Izby Przemysłowo-Handlowej, wcześniej członek Sądu Koleżeńskiego Izby,
• członek Lubuskiej Rady Innowacji przy Marszałku Województwa Lubuskiego (od 2011 r.).

Jest również aktywnym uczestnikiem współpracy międzynarodowej w branży metalowej. Od wielu lat bierze udział w konferencjach organizowanych przez Brandenburski Klaster Metalowy Profil Metal. W 2006 r. w Eisenhüttenstadt prowadził i moderował międzynarodową konferencję dla firm i uczelni z Polski i Niemiec dotyczącą kierunków rozwoju branży metalowej i współpracy przemysłu z nauką.

Inż. Zbigniew Rudowicz angażuje się także w działalność społeczną i charytatywną. Kierowana przez niego firma wspierała m.in. Hospicjum w Gorzowie Wielkopolskim, rozwój sportu – w szczególności piłki ręcznej – a także inicjatywy patriotyczne i pomoc osobom w trudnej sytuacji życiowej, w tym leczenie dzieci niepełnosprawnych.

Za swoją działalność został on odznaczony m.in.:

– Złotym Krzyżem Zasługi (2005 r.),

– Odznaką „Za zasługi dla Województwa Lubuskiego” (2011 r.),

– oraz wyróżniony w konkursie Lubuszanin Roku 2011.

Mgr inż. Marcin Ryngwelski  

Od lipca 2024 roku pełni funkcję Prezesa Zarządu PGZ Stoczni Wojennej w Gdyni. Równolegle prowadzi działalność dydaktyczną jako nauczyciel akademicki w Instytucie Budowy i Eksploatacji Okrętów Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni.

Jest absolwentem Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni (inżynier, kierunek Mechanika i Budowa Maszyn / Instytut Budowy Okrętów) oraz Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (magister prawa). Ukończył także studia podyplomowe i programy menedżerskie: MBA w Wyższej Szkole Bankowej w Gdańsku, Zarządzanie Przedsiębiorstwem z Branży Zbrojeniowej w Akademii Sztuki Wojennej w Warszawie oraz Zarządzanie Operacyjne na Politechnice Gdańskiej.

Karierę zawodową rozpoczął w 2000 roku w Stoczni Gdynia S.A., gdzie awansował od montera wyposażenia ślusarskiego do stanowiska Specjalisty ds. Realizacji Projektów. 
W latach 2006–2012 zdobywał doświadczenie w stoczniach w Holandii i Norwegii. Od 2013 roku związany był z Ośrodkiem Badawczo-Rozwojowym Centrum Techniki Morskiej S.A. (OBR CTM), obejmując kolejno stanowisko Głównego Kierownika Projektu, a następnie Zastępcy Dyrektora Programu Budowy Niszczycieli Min. 
W latach 2015–2017 pełnił funkcję Dyrektora Stoczni Szkuner S.A.

Od 2017 roku związany był z Grupą Remontowa Holding S.A., gdzie kierował kolejno spółkami Remontowa Electrical Solutions Sp. z o.o., Stalrem S.A. oraz Remontowa River Shipyard Sp. z o.o. W styczniu 2019 roku objął stanowisko Prezesa Zarządu Remontowa Shipbuilding S.A. Przed przejściem do PGZ Stoczni Wojennej pełnił funkcję Prezesa Zarządu spółki THESTA, specjalizującej się w systemach łączności, nawigacji, hydrografii i informatycznych na rzecz Ministerstwa Obrony Narodowej oraz podmiotów odpowiedzialnych za ochronę infrastruktury krytycznej.

Jako prezes Zarządu PGZ Stoczni Wojennej mgr inż. Marcin Ryngwelski aktywnie bierze udział w  realizacji największego i najważniejszego programu Modernizacji Marynarki Wojennej RP „Miecznik”, mającego na celu zbudowanie trzech wielozadaniowych fregat najnowszej generacji.

W 2023 roku odznaczony został  Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jest także laureatem Złotego Krzyża Honorowego za szerzenie idei i czynów Marszałka Józefa Piłsudskiego.

Publikacja została wydana i sponsorowana przez Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych